ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စာေပ

အရင္ၪီးစြာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စာေပ အေၾကာင္းမေျပာခင္…..ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ကို နည္းနည္းေလာက္ ေျပာျပလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မိသားစုမွာ အငယ္ဆံုးသားတေယာက္ပါ…ၿပီးေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ေလးေပါ့။ (ခုေတာ့လိမၼာေနပါၿပီ….ေနာ္…..ဟီးဟီး…) လူႀကီးမိဘေျပာသလို လုပ္ခ်င္မွလုပ္…ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႕ ဂလန္ဂဆန္ လုပ္တက္သူပါ။

အမွတ္ရေနတာေလးတခုက…..ကၽြန္ေတာ္ မူႀကိဳ စတက္တဲ့ေန႕ကေပါ့ ….ဆရာမက ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာလာထိုင္ခိုင္းေပမယ့္…..ေပကပ္ကပ္နဲ႕ ေနာက္နားမွာသာထိုင္လို႕ ဆရာမလစ္တာနဲ႕ ထြက္ေျပးေတာ့တာပါပဲ…။ ဒါနဲ႕ပဲ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္အမ (ထိုအခ်ိန္က ပထမတန္း) တက္ေနတဲ့သူကို အိမ္ကိုအေၾကာင္းၾကားခိုင္း…အိမ္မွာလဲေစ်းေရာင္းေနတဲ႔ အေမ ေစ်းေရာင္းတာခဏရပ္လို႕ အေဖတို႕ အကိုတို႕ ႏွင့္အတူ ရပ္ကြက္လွည္႕ၿပီး ရွာေဖြေရးဆင္း…….ရွာေတြ႕ေတာ့လည္း…ကၽြန္ေတာ္ကအရင္ထြက္ေျပး အေဖတို႕ အကိုတို႕ကေနာက္ကလိုက္နဲ႕ လူခြဲ၍ေသာ္၄င္း လမ္းပိတ္၍ေသာ္၄င္း ဖမ္းၾကရပါတယ္။….အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ရက္ကြပ္ထဲမွာ လမ္းၾကာေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ေတာ့ ခြင္ပဲေပါ့ဗ်ာ…..။ဒါေပမယ့္လဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို မိသြားၾကတာပါပဲ….။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္း ရိုက္ႏွက္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္ပို႕ခဲ့ၾကပါတယ္….

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ ေတာ့လား မနက္မိုးလင္းကတည္းက ထြက္ၿပီးကစားလိုက္တာ ေန႕လည္ထမင္စားခ်ိန္ေရာက္မွ အိမ္ကလာေခၚရတာပါ။ သူမ်ားေတြနဲ႕ ကစားရင္လဲ အျငင္းကသန္၊ ကိုယ္ရႈံးရင္လည္း သူမ်ားေတြဟာလုေျပးလို႕ အေမရုိက္တာလဲ ခဏခဏပါပဲ….။……….ဒီလိုဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေလး ကုန္ဆံုးခဲ့ပါတယ္။

အလယ္တတန္းေရာက္လာေတာ့ စာေပနဲ႕ အနည္းငယ္ထိေတြ႕လာရတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့ မဆိုးေတာ့ပါဘူး။….ဒါေပမယ့္ လိမၼာတယ္လို႕လည္း မဆိုသာပါဘူး။…….ဒီလိုနဲ႕ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ၿပီးေတာ့ စာေပနဲ႔ စတင္ထိေတြ႕ လာပါေတာ့တယ္……………….။သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း ေတြနဲေပါင္းမိတာေရာ......၊ သူတို႕ေတြရဲ႕ ကူညီအားေပးမႈေတြေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။

အထက္တန္းၿပီးေတာ့မွ စာအုပ္ေတြကို ရွာေဖြဖတ္လာရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဆယ္တန္းကၿပီး တကၠသိုလ္ကလည္း မတက္ရေသး…..ငယ္ငယ္ကလိုလဲ မကစားခ်င္ေတာ့ပီမို႕ပါ။……….

ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားဆံုး ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြကေတာ့…..ဆရာပီမိုးနင္း၊ ဆရာေဖျမင့္၊ ဆရာေကာင္းသန္႕၊ ဆရာခ်စ္စံ၀င္း တို႕ရဲ႕ တက္က်မ္းေတြ…..ဆရာေတာ္ၪီးေဇာတိက၊ ဆရာေတာ္ရွင္ဆႏၵိက တို႕ရဲ႕ ေလာကီအျမင္၊ ေလာကုတၱရာအျမင္ စာအုပ္ေတြ…….အျခားအျခားေသာ ဘ၀အျမင္နဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ စာအုပ္ေတြ…..ျဖစ္ပါတယ္…..ဒီစာေပေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အေတြးအျမင္ အယူအဆ ေတြကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ တာပါ……တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ဘ၀လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေအာင္ တြန္းတင္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္…….အက်ဳိးေက်းဇူး အမ်ားဆံုးေပးခဲ့ပါတယ္……

ထို႕ေၾကာင့္ စာေပဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဘ၀ပင္လယ္မွာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ ကူးခ်င္ရာကူးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို ကမ္းကိုျမင္ လမ္းကိုထြင္ႏိုင္ေအာင္ မီးျပတိုက္တခုလို အလင္းေရာင္ေတြေပးလို႕ ဘ၀အေမွာင္ကိုအလင္းေဆာင္ေစခဲ့သူပါ…….

ကဲ သူငယ္ခ်င္း တို႕တေတြလည္း ဘ၀အေမွာင္မွာ အလင္းေရာင္ေတြထြန္းေစဖို႕ စာေပကို အျမဲမျပတ္ ေန႕စၪ္

ဖတ္ဖတ္ၾက ပါစို႕လို႕ တိုက္တြန္းရင္း….. ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စာေပ ကို အဆံုးသတ္လို႕ ပို႕စ္ လုပ္လိုက္ပါေတာ့သည္…ခင္ဗ်ား……………………………