ကၽြန္ေတာ္ရိုက္ေသာဓာတ္ပံုေလးမ်ား

ဒီပံုေလးေတြကို နံနက္ခင္းေနထြက္ခ်ိန္ မွာရုိက္ထားတာလား?...ညေနေစာင္း လထြက္္ခ်ိန္ မွာရုိက္ထားတာလား?...ဘယ္ကေနရိုက္ထားတာလဲ?.........

ဒီဓာတ္ပံုေလးေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္ရာကို …….သိရင္…c box မွာ ျဖည္႕ေပးေနာ္……

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စာေပ

အရင္ၪီးစြာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စာေပ အေၾကာင္းမေျပာခင္…..ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ကို နည္းနည္းေလာက္ ေျပာျပလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မိသားစုမွာ အငယ္ဆံုးသားတေယာက္ပါ…ၿပီးေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ေလးေပါ့။ (ခုေတာ့လိမၼာေနပါၿပီ….ေနာ္…..ဟီးဟီး…) လူႀကီးမိဘေျပာသလို လုပ္ခ်င္မွလုပ္…ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႕ ဂလန္ဂဆန္ လုပ္တက္သူပါ။

အမွတ္ရေနတာေလးတခုက…..ကၽြန္ေတာ္ မူႀကိဳ စတက္တဲ့ေန႕ကေပါ့ ….ဆရာမက ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာလာထိုင္ခိုင္းေပမယ့္…..ေပကပ္ကပ္နဲ႕ ေနာက္နားမွာသာထိုင္လို႕ ဆရာမလစ္တာနဲ႕ ထြက္ေျပးေတာ့တာပါပဲ…။ ဒါနဲ႕ပဲ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္အမ (ထိုအခ်ိန္က ပထမတန္း) တက္ေနတဲ့သူကို အိမ္ကိုအေၾကာင္းၾကားခိုင္း…အိမ္မွာလဲေစ်းေရာင္းေနတဲ႔ အေမ ေစ်းေရာင္းတာခဏရပ္လို႕ အေဖတို႕ အကိုတို႕ ႏွင့္အတူ ရပ္ကြက္လွည္႕ၿပီး ရွာေဖြေရးဆင္း…….ရွာေတြ႕ေတာ့လည္း…ကၽြန္ေတာ္ကအရင္ထြက္ေျပး အေဖတို႕ အကိုတို႕ကေနာက္ကလိုက္နဲ႕ လူခြဲ၍ေသာ္၄င္း လမ္းပိတ္၍ေသာ္၄င္း ဖမ္းၾကရပါတယ္။….အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ရက္ကြပ္ထဲမွာ လမ္းၾကာေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ေတာ့ ခြင္ပဲေပါ့ဗ်ာ…..။ဒါေပမယ့္လဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို မိသြားၾကတာပါပဲ….။ ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္း ရိုက္ႏွက္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္ပို႕ခဲ့ၾကပါတယ္….

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ ေတာ့လား မနက္မိုးလင္းကတည္းက ထြက္ၿပီးကစားလိုက္တာ ေန႕လည္ထမင္စားခ်ိန္ေရာက္မွ အိမ္ကလာေခၚရတာပါ။ သူမ်ားေတြနဲ႕ ကစားရင္လဲ အျငင္းကသန္၊ ကိုယ္ရႈံးရင္လည္း သူမ်ားေတြဟာလုေျပးလို႕ အေမရုိက္တာလဲ ခဏခဏပါပဲ….။……….ဒီလိုဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေလး ကုန္ဆံုးခဲ့ပါတယ္။

အလယ္တတန္းေရာက္လာေတာ့ စာေပနဲ႕ အနည္းငယ္ထိေတြ႕လာရတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့ မဆိုးေတာ့ပါဘူး။….ဒါေပမယ့္ လိမၼာတယ္လို႕လည္း မဆိုသာပါဘူး။…….ဒီလိုနဲ႕ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ၿပီးေတာ့ စာေပနဲ႔ စတင္ထိေတြ႕ လာပါေတာ့တယ္……………….။သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း ေတြနဲေပါင္းမိတာေရာ......၊ သူတို႕ေတြရဲ႕ ကူညီအားေပးမႈေတြေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။

အထက္တန္းၿပီးေတာ့မွ စာအုပ္ေတြကို ရွာေဖြဖတ္လာရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဆယ္တန္းကၿပီး တကၠသိုလ္ကလည္း မတက္ရေသး…..ငယ္ငယ္ကလိုလဲ မကစားခ်င္ေတာ့ပီမို႕ပါ။……….

ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားဆံုး ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြကေတာ့…..ဆရာပီမိုးနင္း၊ ဆရာေဖျမင့္၊ ဆရာေကာင္းသန္႕၊ ဆရာခ်စ္စံ၀င္း တို႕ရဲ႕ တက္က်မ္းေတြ…..ဆရာေတာ္ၪီးေဇာတိက၊ ဆရာေတာ္ရွင္ဆႏၵိက တို႕ရဲ႕ ေလာကီအျမင္၊ ေလာကုတၱရာအျမင္ စာအုပ္ေတြ…….အျခားအျခားေသာ ဘ၀အျမင္နဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ စာအုပ္ေတြ…..ျဖစ္ပါတယ္…..ဒီစာေပေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အေတြးအျမင္ အယူအဆ ေတြကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ တာပါ……တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ဘ၀လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေအာင္ တြန္းတင္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္…….အက်ဳိးေက်းဇူး အမ်ားဆံုးေပးခဲ့ပါတယ္……

ထို႕ေၾကာင့္ စာေပဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဘ၀ပင္လယ္မွာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ ကူးခ်င္ရာကူးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို ကမ္းကိုျမင္ လမ္းကိုထြင္ႏိုင္ေအာင္ မီးျပတိုက္တခုလို အလင္းေရာင္ေတြေပးလို႕ ဘ၀အေမွာင္ကိုအလင္းေဆာင္ေစခဲ့သူပါ…….

ကဲ သူငယ္ခ်င္း တို႕တေတြလည္း ဘ၀အေမွာင္မွာ အလင္းေရာင္ေတြထြန္းေစဖို႕ စာေပကို အျမဲမျပတ္ ေန႕စၪ္

ဖတ္ဖတ္ၾက ပါစို႕လို႕ တိုက္တြန္းရင္း….. ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ စာေပ ကို အဆံုးသတ္လို႕ ပို႕စ္ လုပ္လိုက္ပါေတာ့သည္…ခင္ဗ်ား……………………………

ကၽြန္ေတာ့္ကိုကၽြန္ေတာ္သံုးသပ္ျခင္း (သို႕) ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ထိပ္ဆံုးသို႕

ဒီႏွစ္အေတာအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ဆိုသလို ရြတ္ေနရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ရွိပါတယ္။ ဘာလို႕ရြတ္၇လဲ ဆိုေတာ့……ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ အတြက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုျဖစ္ေအာင္လုပ္ ဒါေပမယ့္ လုပ္သလိုမျဖစ္တာကတမ်ိဳး၊ ႀကိဳးစားမႈေတြကအရာမထင္တာကတဖုံ၊ တခါတေလၾကေတာ.လဲ မိသားစုနဲ႕

အျမင္မတူတာကတနည္း၊ ေငြေရးေၾကးေရး အခက္အခဲကတသြယ္ စေသာ…..အတားအဆီး အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ မၾကာခဏဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်ေန တက္တာေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာေလး ေတြကိုလဲ ခ်စ္တက္တာရယ္၊ ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕အဓိပၸါယ္ကလည္း သိပ္ေကာင္းေနတာေၾကာင့္ ေရာေပါ့။

ဒီကဗ်ာေလးကို ရြတ္လိုက္ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ျပန္ျဖည္႕ေပးသလို …..ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ဖို႕ တြန္းအားေတြေပးေနသလို…..ဒါေၾကာင့္..ဒီကဗ်ာေလးကို သူငယ္ခ်င္းအေပါင္တို႕အား ေ၀မွ်ေပးခ်င္ပါတယ္။

ဒီကဗ်ာေလးကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းတို႕ သိၿပီးသားျဖစ္မွာပါေလ။………ကဗ်ာေလးက…ဒီလိုပါ…..

"ထိပ္ဆံုးသို႕"

တေတာင္ေပၚ တေတာင္ဆင့္

ေတာင္အျမင့္ ပတ္ခ်ာရံ

တေတာင္ဆံုးျပန္ေတာ့

တစ္လံုး က်န္ျပန္ေပသမို႕

ဖန္ဖန္ေလအားအင္ႏိႈးလို႕ရယ္

ႀကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္

ခါတေလတကယ္ပန္းတာေၾကာင့္

ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု

ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ႀကံ။

အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ပမလား

စခဲ့မိတာေပါ့။

တစ္ေန႕မွာဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္

အားေလ်ာ့ခါ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႕။

စိတ္ႏြမ္းအသာေျဖဦး

မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္

ငွက္ေတးကိုအာရံုဆင္လို႕

ဇဗၺဴတခြင္ အားအင္သစ္လိုက္မယ္

ခ်စ္ဖြယ့္လူသား။

***********

(အမည္မသိ ေရွးစာဆို)

ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါပဲ။ ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕ အေၾကာင္း၊ ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာျဖင့္ ယေန႕ေခတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ကၽြန္ေတာ္တို႕လူငယ္ေတြရဲ႕ အျဖစ္နဲ႕ တိုက္ဆိုင္မႈရွိသလို….လိုက္နာဖို႕လည္း သင့္ေလ်ာ္ ပါတယ္ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းတို႕လဲ ဘ၀ရဲ႕ အခက္အခဲ အတားအဆီးေတြေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ေတြက်ေနမယ္ဆိုရင္ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖြင့္ဟဆို၊ ဘ၀မွာလည္း လက္ေတြ႕ အသံုးခ်ၿပီးကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ ထိပ္ဆံုးသို႕ ဆက္လက္ တက္လွမ္း ၾကပါစို႕…ခင္ဗ်ား…..

ဒီ ဘေလာ့ ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္

ကၽြန္ေတာ္ဒီပို႔စ္ ေလးေတြကို ေရးရျခင္း အေၾကာင္း၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကေတာ့အမ်ားၾကီး ေပါ့။

အဲဒီထဲကမွ အဓိကက်တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘ၀တူ လူငယ္အေပါင္းကို အားေပလို စိတ္ေၾကာင့္ပါ။ လူေလာကလူ႕ဘ၀မွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ရွိၾကပါတယ္။

လူ႕ေဘာင္လူ႕ေလာကမွာ အဓိကက်တဲ ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတခုျဖစ္တဲ့ လူငယ္ေတြမွာလဲ ရိုးသားႀကိဳးစား တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းခ်င္စိတ္ ရိွတဲ့ လူငယ္ေတြရွိသလို၊ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္မည္မည္ရရမရိွ ေ၀ေလေလလူငယ္ေတြကလဲ အမ်ားၾကီးပါေပ။ သို႕ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြကို ပိုၿပီးေတာ္ ပိုၿပီးေကာင္းလာေအာင္၊ လူငယ္လူဆိုးေလးေတြကိုလည္း ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိလာေအာင္၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိလာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တက္ႏုိင္သေလာက္၊ တက္စြမ္းသေလာက္ ကူညီအားေပး တိုက္တြန္းခ်င္တာပါ….ခင္ဗ်ား………….

The Law of Success

1.Just one idea. 2.No risk no gain. 3.Believe in yourself. 4.Believe in your planning. 5.Believe in your capabilities.